از دوریت دلگیر نمی شوم

برای بودن با تو...

کافیست دلتنگ شوم

چشمانم را ببندم...

آنگاه حضورت را

حتی نزدیک تر از سایه ام به خودم احساس میکنم

بی بهانه دوستت دارم

محبوب من...

همیشه آن زمان که می خواهم به دوست داشتن تو اعتراف کنم    
چیزی مانع من می شود                                               
یک شک مبهم                                                         
سایه این شک همیشه کلماتی را می خواستم به زبان بیاورم اسیر   

خودش کرده                                                             
دلم می خواهد بگوید                                                    
ولی زبانم لال می شود                                                 
از اینکه بگویم می ترسم                                              
از اینکه بدانی هراس دارم                                            
چیزی درون من می گوید                                              
تو اگر بدانی نخواهی ماند                                             
راست می گوید؟                                                        
کاش می توانستم به زبان نگاه صحبت کنم                           
کاش می توانستی حرف دلم را از چشمانم بخوانی                    
افسوس که نمی توانم                                                   
افسوس که نمی توانی...                                                
ولی این بار خواهم گفت که دوستت دارم                              
چه بمانی و چه بروی                                                   
نمی خواهم همیشه بار این حسرت را به دوش بکشم                  
که می توانستم بگویم و نگفتم...                                        
دوستت دارم عزیزم