اگر کاشفی از روی ناچاری سلام را برای آغاز از میان دنیای واژه ها بیرون

 نمیکشید حتی در آغازهایمان هم با هم تفاهم نداشتیم…

به هر حال...

سلام…

پرچم کمک داور سرنوشت مدتهاست به علامت افساید ماندن شادیهایم بالاست!

میگویند بنویس…اما وقتی مینویسم یا مرا دیوانه میخوانند و یا به من ترحم میکنند…

آه که چقدر از این دومی بیزارم!

به هر حال باز هم قلم بدست گرفتم..اهمیتی ندارد...اگر مرا دیوانه بخوانند زیاد هم

بیراه  نگفته اند!

نمیدانم از چه بگویم!خوب میدانم از روزگار نمیشود خرده گرفت اما به عاشق چرا.

گیریم که روزگار توانایی دور نگه داشتن ما را داشته باشد!تکلیف دلهایمان که دست

او نیست!نگذار تسلیم معادله ی دل و دیده شویم!همان طور که عشقمان خلاف دنیای

عاقلان بود بیا خلاف این را ثابت کنیم که <از دل برود هر آنکه از دیده رود>.

نگذار برای نگفتن دوستت دارم دارم غرور را بهانه کنیم.

عشق دارد زیر سایه ی بی اعتنایی من و توبزرگ میشود!بیا این قدر عاشق شویم که

تشخیص اینکه چه کسی عاشق تر است برای خودمان هم مشکل باشد چه برسد به

دیگران!

میدانم این نامه را هم بی جواب میگذاری!اما مهم نیست مهم این است که بدانی من

هنوز هم برایت مینوسم

بخدا عشق معامله ی بدیست که در آن زندگیت را به قیمت هیچ می بخشی و آخر سر

هم چیزی به نام اعتماد را از تو میگیرند تا شاید خلاصت کنند اما دریغ از جرعه ای

رهایی!

حق با توست اگر مفهوم این سطر های اشفته را نیافته ای ...اما اگر مثل

من تنها چیزی که داری کمی سرگردانیه رو به ابهام باشد تو هم اینگونه می نویسی!

از هنگامی که رفته ای بر سر جاده ی زندگی نشسته ام شاید که پرستویی مهاجر

پیغامی از تو بیاورد.اکنون تنها اشک است که تمامی ندارد.باران انتظار چه بی صدا

میبارد و من در خلوت تنهایی خود میسوزم.بعد از تو سرگردانی تنها در دشت زندگیم!

سفر تنها سهم من از چشمان تو بود!